A diferença entre os países pobres e os ricos não é a "idade dos países". Isto pode ser demonstrado por países como Índia e Egito, que tem mais de 2000 anos e são pobres. Por outro lado, Canadá, Austrália e Nova Zelândia, que há 150 anos eram inexpressivos, hoje são países desenvolvidos e ricos.
A diferença entre países pobres e ricos também não reside nos "recursos naturais disponíveis". O Japão possui um território limitado, 80% montanhoso, inadequado para a agricultura e a criação de gado, mas é a segunda economia mundial. O país é como uma imensa fábrica flutuante, importando matéria-prima do mundo todo e exportando produtos manufaturados.
Outro exemplo é a Suíça, que não planta cacau mas tem o melhor chocolate do mundo. Em seu pequeno território cria animais e cultiva o solo durante apenas quatro meses no ano. Não obstante, fabrica laticínios da melhor qualidade. É um país pequeno que passa uma imagem de segurança, ordem e trabalho, o que o transformou na caixa forte do mundo.
Executivos de países ricos que se relacionam com seus pares de países pobres mostram que não há "diferença intelectual significativa".
A raça ou a cor da pele também não são importantes: imigrantes rotulados de preguiçosos em seus países de origem são a força produtiva de países europeus ricos.
Qual é então a diferença?
A diferença é a atitude das pessoas, moldada ao longo dos anos pela educação e pela cultura. Ao analisarmos a conduta das pessoas nos países ricos e desenvolvidos, constatamos que a grande maioria segue os seguintes princípios de vida:
Nos países pobres apenas uma minoria segue esses princípios básicos em sua vida diária.
Não somos pobres porque nos faltam recursos naturais ou porque a natureza foi cruel conosco.
Somos pobres porque nos falta atitude. Nos falta vontade para cumprir e ensinar esses princípios de funcionamento das sociedades ricas e desenvolvidas.
La malegalo inter la riĉaj landoj kaj la malriĉaj ankaŭ ne estas okazigata de la "disponeblaj naturaj risurcoj". Japanio havas limigitan teritorion, 80% montara, maladekvata por la terkultivado kaj la brutaro-kreado, sed ĝi havas la duan plej grandan mondan ekonomion. Tiu lando funkcias kiel egega fluktuanta fabrikejo, enportanta krudaĵojn el la tuta mondo kaj eksterportanta fabrikaĵojn.
Alia ekzemplo estas Svisio, kiu ne plantas kakaon, sed havas la plej bonan ĉokoladon de la mondo. En ĝia eta teritorio, ĝi kreas bestojn kaj kulturas la teron dum nur kvar monatoj pojare. Malgraŭ tio, ĝi fabrikas la plej fajnajn laktaĵojn. Ĝi estas eta lando, kiu havas sekurecan, ordecan kaj laborecan bildon, kiu igis ĝin la "fortigita kaso" de la mondo.
Ekzekutivoj de riĉaj landoj, kiuj rilatiĝas kun siaj kunulaj malriĉaj landoj, montras, ke ne ekzistas "grava intelekta malegalo".
La raso aŭ la haŭtkoloro ankaŭ ne estas gravaj: geenmigrantoj konsiderataj mallaboremaj en iliaj devenlandoj estas la produktanta forto de riĉaj eŭropaj landoj.
Do, kio okazigas la malegalon?
La malegalon okazigas la sintenado kaj la agemeco de la homoj, modelata tra multaj jaroj fare de la eduko kaj la kulturo. Analizante la konduton de la homoj en la riĉaj disvolvigitaj landoj, oni konstatas, ke la ega plejmulto da homoj sekvas la jenajn vivprincipojn:
En la malriĉaj landoj nur malplejmulto sekvas tiujn bazajn precipojn dum sia ĉiutaga vivo.
Nia lando ne estas malriĉaj pro tio, ke mankas naturaj risurcoj por ni, aŭ pro tio, ke la naturo estis kruela por ni. Nia lando estas malriĉaj ĉar mankas agemecon en ni. Mankas voleco en ni, por ke oni efektivigu kaj instruu tiujn principojn uzatajn por la funkciado de la riĉaj disvolvigitaj socioj.